ကလေးရောဂါရှင်များအတွက် သင့်တော်သော အနက်စီဆာ မှုခ်ကို ရွေးချယ်ခြင်း

ဇီဝကမ္မဖော်ပြချက်အခြေခံများ - ကလေးများ၏ ကျောရိုးဖွံ့ဖော်ရေးက အပ်ရွေးချယ်မှုကို မည်သို့လမ်းညွှန်ပေးသည်ကို

ကလေးများတွင် ဒေသတွင်းအထုံစေးဆေးထိုးခြင်းအောင်မြင်မှုသည် ကလေးများ၏ ပြောင်းလဲနေသော ကျောရိုးအကြောင်း နက်နက်နဲနဲ နားလည်မှုပေါ်တွင် မှီတည်ပါသည်။ လူကြီးများ၏ ကျောရိုးနှင့် မတူဘဲ မှုန်းနှင့် ကလေးများ၏ ကျောရိုးသည် အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲမှုများကို ဖော်ပေးပါသည်။ ထိုပြောင်းလဲမှုများသည် ကလေးများအတွက် အထုံစေးဆေးထိုးခြင်းအပ်ကို ဘယ်နေရာတွင် နှင့် မည်သို့ ဘေးကင်းစွာ တွန်းသွင်းရမည်ကို တိုက်ရိုက်သက်ရောက်မှုရှိပါသည်။

အသက်အလိုက် ကျောရိုးအဆုံးသတ်နေရာများနှင့် ကျောရိုးအတွင်း အမ်နီယွန်အိတ် (dural sac) အဆုံးသတ်နေရာများ

ကွန်နပ်စ် မက်ဒူလာရစ်နှင့် ဒူရယ် ဆက်သည် နေရာတည်ငြိမ်မှုမရှိပါ။ အရေးကြီးသည့် အချက်မှာ ၎င်းတို့၏ နေရာသည် ကျောရိုးခွက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကလေးဘဝအစောပိုင်းတွင် အထက်သို့ ရွှေ့လေ့ရှိပါသည်။ မှီင်းဖွားချိန်တွင် ဒူရယ် ဆက်သည် အများအားဖြင့် S3–S4 အကြားနေရာတွင် အဆုံးသတ်ပြီး ကွန်နပ်စ်သည် L3 အနီးတွင် အဆုံးသတ်လေ့ရှိပါသည် (Dalens 2014)။ ပထမနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကျောရိုးခွက်များနှင့် ကျောရှူးကြောကြား အလေးချိန်များ မတူညီစွာ ကြီးထွားမှုကြောင့် ကွန်နပ်စ်နှင့် ဒူရယ် ဆက်သည် အထက်သို့ ရွှေ့သည့် အသွင်ကို ဖော်ပေးပါသည်။ အသက် ၅ နှစ်အရေးတွင် ဒူရယ် ဆက်သည် အများအားဖြင့် S1–S2 အနီးသို့ ရောက်ရှိပြီး ကွန်နပ်စ်သည် L1–L2 တွင် တည်ငြိမ်လာပါသည်။ ထိုအချက်သည် လူကြီးများ၏ အချိုးအစားများနှင့် ကူးစပ်မှုရှိပါသည်။ ထိုအပေါ်ယံ ပြောင်းလဲမှုများကြောင့် မှီင်းများတွင် လုံခြုံရေးအကွာအဝေးသည် ပိုမိုကျဥ်းမှုရှိပါသည်။ ထို့ကြောင့် L4–L5 အကြားနေရာတွင် လုံခြုံသည်ဟု ထင်ရသည့် လူမှုရေး ထိုးစမ်းမှု (lumbar puncture) သို့မဟုတ် အထက်ယံ အာရုံကြောထိုးစမ်းမှု (epidural placement) သည် အလွန်သေးငယ်သည့် ကလေးများတွင် ဒူရယ် ထိုးစမ်းမှု သို့မဟုတ် ကျောရှူးကြောထိခိုက်မှုကို အန္တရာယ်ဖော်ပေးနိုင်ပါသည်။ အစိမ်းရောင် အရိုးများ၏ အမျဉ်းကြောင်း (Tuffier’s line) ကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် ကလေးများတွင် အများအားဖြင့် L4–L5 ကို ဖော်ပေးနိုင်ပါသည်။ သို့သော် လမ်းလျှောက်နိုင်သည့် အရေးအထိ ထိုအမျဉ်းကြောင်းသည် အောင်မြင်မှုနှုန်း နောက်ကျပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာဝန်များသည် အနိမ့်ဆုံး လုံခြုံသည့် အကြားနေရာကို ရွေးချယ်ရှိပါသည်။ ကျောရှူးကြော အာရုံကြောထိုးစမ်းမှုအတွက် အများအားဖြင့် L4–L5 သို့မဟုတ် L5–S1 ကို ရွေးချယ်ပါသည်။ ထို့အပေါ် ကျောရှူးကြော၏ အဆုံးသတ်နေရာသည် အနိမ့်နေသည့် အချိန်အထိ ကျောရှူးကြောထိုးစမ်းမှု အပ်ကို အနည်းငယ် အထက်သို့ ထောင်ထောင်ထောင် ထိုးသည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုရှိပါသည်။ လုပ်ထိုးမှုမှီင်းများအတွက် အလေးချိန်များကို အလေးထားပြီး အလေးချိန်များကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် ကွန်နပ်စ်၏ နေရာကို အတည်ပြုနိုင်ပါသည်။ ထိုနည်းဖြင့် အပ်မှုန်းမှုများကို အလွန်အမင်း လျော့ချနိုင်ပါသည် (Sury et al. 2016)။

ကလေးများတွင် အသုံးပြုသည့် အထုံးစားမှုဆိုင်ရာ အစ်ဂ်လ်အရှည်နှင့် အသုံးပြုမှုအတွက် အရေပြားမှ ဒူရာအထ do အကွာအဝေး

အသက်အလိုက် အသားအသီးများ၏ အရှည်အဝေးများသည် အထက်ပိုင်း စပိနယ် ချမ်းဆောင် (subarachnoid) သို့မဟုတ် အပိုင်းအစုပ် အပိုင်း (epidural) နေရာသို့ ရောက်ရှိရန် လိုအပ်သော အနည်းဆုံး အပ်အရှည်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးပါသည်။ အရေပြားမှ ဒူရာ မေတာ (dura mater) အထိ အကွာအဝေးသည် မတ်မတ်မက်မက် တိုးပါသည်။ ပုံမှန် မှုန်းမှုန်း (term) မှုန်းမှုန်းများတွင် အရေပြားမှ ဒူရာအထိ အလယ်အလတ် အကွာအဝေးသည် စင်းမှုန်း ၁.၃–၁.၆ စင်တီမီတာခန့်သာ ရှိပါသည် (Polaner 2017)။ ကလေးငယ်အဖြစ် အသက် ၁–၃ နှစ်အထိ ရောက်ရှိသောအခါ ဤအကွာအဝေးသည် ၂.၀–၂.၅ စင်တီမီတာခန့် တိုးလာပါသည်။ အသက်ကြီးလာသည့်အခါ ၃.၀–၄.၀ စင်တီမီတာအထိ ရောက်ရှိပါသည်။ ဤအကွာအဝေးသည် အရှည် ၉၀ မီလီမီတာရှိသော အထုံးစံအတိုင်း ပြုလုပ်ထားသော စပိနယ်အပ်များကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် အလွန်အမင်း ထိုးသွင်းမှုဖြစ်စေနာ အန္တရာယ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေပါသည်။ ထိုသို့သော အန္တရာယ်များတွင် ဗင်ထရယ် အပိုင်းအစုပ် သွေးကြောပေါက်ခြင်း (ventral epidural hematoma) သို့မဟုတ် မလိုလားအပ်သော အတွင်းပိုင်း စပိနယ် ကက်သီတာ ထိုးသွင်းမှု (unintended intrathecal catheter placement) တို့ ပါဝင်ပါသည်။ ကလေး၏ အလေးချိန် သို့မဟုတ် ခန္တာကာယ မျက်နှာပြင်ဧရိယာအပေါ် အခြေခံသော ဖော်မူလာများဖြင့် လိုအပ်သော အနက်ကို ±၅ မီလီမီတာအတွင်း ခန့်မှန်းနိုင်ပါသည်။ သို့သော် အယူလ်ထာဆောင်း (ultrasound) တိုင်းတာမှုသည် ပိုမိုတိက်မှန်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကလေးများအတွက် အထုံးစံအတိုင်း အသုံးပြုသော အထုံးစံအတိုင်း အသုံးပြုသော အပ်များ၏ ညွှန်ကားချက်များတွင် ၅ ကီလိုဂရမ်အောက်ရှိသော မှုန်းမှုန်းများအတွက် ၂၅–၃၀ မီလီမီတာ ရှိသော စတိုင်လက် (styletted) အပ်များကို အသုံးပြုရန် အက်ဒ်ဗိုက် (recommend) ပါသည်။ ၃၀ ကီလိုဂရမ်အောက်ရှိသော ကလေးများအတွက် ၅၀ မီလီမီတာ အပ်များကို အသုံးပြုရန် အက်ဒ်ဗိုက်ပါသည်။ အပ်အရှည်ကို အရေပြားမှ ဒူရာအထိ တိုင်းတာထားသော အကွာအဝေးအရ ရွေးချယ်ခြင်းဖြင့် အသားအသီးများကို ထိခိုက်မှုပါမှုန်းမှုန်းနေရာများကို လျော့နည်းစေပါသည်။ ထို့အပေါ် အရှည်ကြီးသော အပ်များကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် ဒူရာကို မတော်တဆ ထိမှုဖြစ်စေနာ အလားအလာကိုလည်း လျော့နည်းစေပါသည်။

အပေါက်စက်ဒီဇိုင်းသည် အရေးကြီးသည် - ကလေးများအတွက် အထုံစေးမှုဆိုင်ရာ အပေါက်စက်များ၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် ဖြတ်တောက်ခြင်းနှင့် ပင်စဴလ်အမျှင်ပုံစံ နှိုင်းယှဉ်ခြင်း

ကလေးများနှင့် ဆယ်ကျော်သက်များတွင် ၂၇G ပင်စဴလ်အမျှင်ပုံစံ အပေါက်စက်များကုန်းဖြင့် PDPH အန္တရာယ်လျှော့ချခြင်း

ပေါ့စ်-ဒူရယ် ပန်ခ်ချာ ဟက်ဒ်အေးခ် (PDPH) သည် လမ်ဘာ ပန်ခ်ချာ ပြုလုပ်စဉ် ဒူရာ ပြတ်စေသောအခါ ကြွေးနှင့် ဦးနောက်ရည် စီစီအေဖ် အဆက်မပြတ် စီးထွက်မှုမှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစီစီအေဖ် စီးထွက်မှု၏ ပမာဏကို သတ်မှတ်ပေးသည့် အဓိက ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အချက်မှာ မှုတ်ထားသည့် အပ်၏ အဖ်အစ်ဒ် ဒီဇိုင်း ဖြစ်သည်။ ကွင်ကီ အမျိုးအစားကဲ့သို့သော ကတ်တ်တင်း အပ်သည် ဒူရယ် အမျှင်များကို သန့်စင်စွာ ဖြတ်ထုတ်ပေးပြီး လျော့နည်းသည့် ကရက်စင့် ပုံသဏ္ဍာန် အပ်ထုတ်ပေးသည်။ ထိုအပ်ထုတ်သည် အပ်ကို ဖုံးအုပ်ပေးရန် အချိန်ကြာမှ ပိတ်လေ့ရှိသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ပင်စဴလ်-ပွမ် အပ်သည် အမျှင်များကို ဖြန့်ကာ အပ်ကို ဖုံးအုပ်ပေးရန် အချိန်နည်းနည်းသာ လိုအပ်သည့် အလွန်သေးငယ်သည့် အပ်ထုတ်ကို ဖန်တီးပေးသည်။ ကော့ခရိန် စနစ်တက် ပြန်လည်သုံးသပ်မှုတွင် ပင်စဴလ်-ပွမ် အပ်များသည် ကတ်တ်တင်း အပ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက PDPH ဖြစ်နိုင်ခြေကို သိသိသာသာ လျော့နည်းစေကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည် (အရီဗယ်လို-ရောဒ်ရီဂ် ၂၀၁၇)။ ကလေးများတွင် ပြုလုပ်သည့် လေ့လာမှုများတွင် ၂၇-ဂေးဂ် (G) ပင်စဴလ်-ပွမ် အပ်သည် PDPH ဖြစ်နိုင်ခြေကို ၁% အောက်သို့ လျော့နည်းစေပြီး ကလေးများတွင် ကြွေးနှင့် ဦးနောက် အေးနက်သီးစီယာ အတွက် အသုံးပြုရန် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။ အသက်ကြီးသည့် ဆယ်ကျော်သက်များတွင် ဒူရယ် အိတ်၏ အရွယ်အစား ကြီးမှုနှင့် အများအားဖြင့် မျက်နှာမှုန်း အနေအထား ဖြစ်ခြင်းတို့ကြောင့် အခြေခံ အန္တရာယ် မြင့်မှုရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအပ် ဒီဇိုင်းသည် အသက်ကြီးသည့် ဆယ်ကျော်သက်များအတွက် အကောင်းဆုံး အကျေးဇူးပေးနိုင်သည်။ ၂၇G ပင်စဴလ်-ပွမ် အပ်သည် အသားအောက် ထုတ်သည့် အတွက် အထောက်အကူ အပ် လိုအပ်သည်။ သို့သော် ထိုအဆင့် အပိုသည် လုံခြုံရေးကို မထိခိုက်စေပါ။ အလွန်သေးငယ်သည့် ဂေးဂ် နှင့် မှုတ်ထားသည့် အပ်ထုတ်မှု မပါသည့် အဖ်အစ်ဒ် တွဲဖော်မှုသည် အသက်ငယ်သည့် လူနေများတွင် PDPH ကို အလွန်နည်းနည်းသာ ဖြစ်စေရန် အောင်မြင်သည့် အထောက်အထား အခြေပြု နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။

ကလေးများအတွက် အထုပ်သုံးဆေးစွက်ခြင်းအတွက် လက်ရှိအချက်အလက်အခြေပြု လမ်းညွှန်ချက်များ

အမေရိကန် ဒေသဆိုင်ရာ မေ့ဆေးနှင့် နာကျင်မှု ဆေးပညာအသင်း (ASRA) နှင့် ဥရောပ ဒေသဆိုင်ရာ မေ့ဆေးအသင်း (ESRA) မှ ခေတ်ပြိုင်လမ်းညွှန်ချက်များသည် ကလေးများတွင် ဖြတ်တောက်မှုဒီဇိုင်းများထက် ခဲတံအဖျား ကျောရိုးအပ်များကို ဦးစားပေးအသုံးပြုရန် ပြဋ္ဌာန်းထားသည်။ ASRA ၂၀၂၁ လက်တွေ့အကြံပြုချက်တွင် ဖြတ်တောက်ခြင်းမရှိသော၊ ခဲတံအဖျားနှင့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းလိုအပ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီသော အသေးဆုံး gauge (ပုံမှန်အားဖြင့် 30 kg အောက် လူနာများအတွက် 25G သို့မဟုတ် 27G) ကို အသုံးပြုသင့်ကြောင်း သတ်မှတ်ထားသည်။ တစ်ရှူးများ ပေါက်ခြင်းကို ကာကွယ်ရန်နှင့် သေးငယ်သော gauge ခဲတံအဖျား အပ်ကို တိကျစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်စေရန်အတွက် မိတ်ဆက်ကိရိယာတစ်ခုကို အထူးအကြံပြုထားသည်။ ကလေးမေ့ဆေးဆရာဝန်များ၏ စစ်တမ်းများက ဤပြောင်းလဲမှုကို ထင်ဟပ်စေသည်- 22G Quincke အပ်များသည် တစ်ချိန်က အသုံးများခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဆရာဝန် 80% ကျော်သည် ကျောရိုးပိတ်ဆို့ခြင်းများအတွက် ခဲတံအဖျား အပ်များကို ရွေးချယ်ကြသည်။ အရေပြားမှ ကြာရှည်ခံအကွာအဝေး၏ အာထရာဆောင်းတိုင်းတာမှုသည် အရှည်ရွေးချယ်မှုကို ပိုမိုလမ်းညွှန်ပေးပြီး မတော်တဆ အရိုးထိတွေ့မှုနှင့် မအောင်မြင်သောကြိုးပမ်းမှုများကို လျှော့ချပေးသည်။ ဤအာဏာပိုင် အကြံပြုချက်များသည် အဖျားဒီဇိုင်းသည် အရေးကြီးသော ဘေးကင်းရေးအစီအမံတစ်ခုဖြစ်ပြီး အရေးမပါသော ဦးစားပေးမှုတစ်ခုမဟုတ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြပါသည်။ လမ်းညွှန်ချက်များကို လိုက်နာခြင်း—မဖြတ်တောက်သော အဖျား၊ သေးငယ်သော gauge နှင့် အာထရာဆောင်းအကူအညီဖြင့် အရှည်ရွေးချယ်မှု—သည် ခါးပတ်ပေါက်ခြင်းတိုင်းသည် တတ်နိုင်သမျှ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရစေပြီး ချက်ချင်းနှင့် နောက်ကျသော နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများ နှစ်မျိုးလုံးကို လျှော့ချပေးသည်။

ကလေးများအတွက် အထုံးအစား အသုံးပြုသည့် အနက်စီသီယာ အပ်များ၏ အရွယ်အစား၊ အရှည်နှင့် ထိုးသည့်နေရာများကို အကောင်းဆုံးဖော်ထုတ်ခြင်း

ကလေးများအတွက် အသက်နှင့် ကိုယ်အလေးချိန်အလိုက် အနက်စီသီယာ အပ်များ၏ အရွယ်အစားနှင့် အရှည်ကို အက်ဒ်ဗိုက်ဇ်ပေးခြင်း

ကလေးများအတွက် အနက်စီသီယာ အပ်များ၏ အရွယ်အစားနှင့် အရှည်ကို ရွေးချယ်ရာတွင် ကလေး၏ အသက်နှင့် ကိုယ်အလေးချိန်ကို အခြေခံ၍ အာရုံကြောထိခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ရန်နှင့် အာရုံကြောအိတ်ကို အောင်မ်းစွာ ထိုးနိုင်ရန် လိုအပ်ပါသည်။

၂၇G ချောမွေ့သော ကလေးအတွက် အထုံစေးဆေးထိုးခြင်း အပ်သည် ဆယ်ကျော်သက်များတွင် နောက်ဆုံးအထုံစေးပေါ် ခေါင်းကိုက်ခြင်း ဖြစ်နှုန်းကို ၁% အောက်သို့ လျော့ကျစေပါသည်။ ၂၅G ကွင်ကီး အပ်ဖြင့် ဖြစ်နှုန်းမှာ ၆% ရှိပါသည် (ESRA ၂၀၂၂)။ ကွန်နပ်စ် မက်ဒူလာရှစ် အဆင့်ကို အော်လ်ထာဆောင်းဒ်ဖြင့် အတည်ပြုရန် အရေးကြီးပါသည်။ ကလေးငယ်များတွင် ကွန်နပ်စ်မက်ဒူလာရှစ်သည် L3 အထိ အောက်သို့ ရှည်လျားနိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် အောက်ပိုင်း လူမ်ဘာ ထုံစေးပေါ်သို့ ထုံစေးဆေးထိုးရန် လိုအပ်ပါသည်။

လူ့အခြေပြု စေးဆေးကုသမှု - ကလေးများတွင် အထုံစေးဆေးထိုးခြင်းအတွက် စိုးရိမ်မှုကို လျော့နည်းစေခြင်း

ကလေးသူငယ်များအတွက် အထုံးစံဆေးထိုးခြင်းကို လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် စိတ်ဖိစီးမှုကို အလွန်အမင်းဖြစ်စေနိုင်ပါသည်။ ထိုသို့သော စိတ်ဖိစီးမှုများသည် နောက်ဆက်တွဲအကြောင်းများကို စိုးရိမ်ခြင်း၊ မသိန်းသောအရာများကို ကြောက်ခြင်းနှင့် မိဘများ (သို့) ကူညီပေးသူများမှ ခွဲခွာရခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ စိတ်ဖိစီးမှုကို လျှော့ချရန်အတွက် လူ့အခြေပြုခြင်းနည်းလမ်းများကို အသုံးပြုပါသည်။ ထိုနည်းလမ်းများသည် ကလေးများနှင့် မိသားစုများကို တက်ကြွစွာ ပါဝင်စေပါသည်။ ထို့အပေါ်အခြေခံသော အကောင်အထောက်များတွင် မိဘများ (သို့) ယုံကြည်ရသော အရှင်သူများကို လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတွင်း အမျှတွေ့နေစေခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ထိုသို့သော အမျှတွေ့နေခြင်းသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားကောင်းမှုကို ပေးစေပြီး အန္တရာယ်အဖြစ် မှုတ်သွင်းမှုကို လျှော့ချပေးပါသည်။ အသက်အရွယ်နှင့် ကိုက်ညီသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ-အပြုမှုဆိုင်ရာ နည်းလမ်းများ (ဥပမါ- ကစားစရာများ၊ တက်ဘလက်များ သို့မဟုတ် လမ်းညွှန်ပေးသော စိတ်ကြွင်းများဖြင့် အာရုဏ်ဖြောင်းခြင်း) သည် အထုံးစံဆေးထိုးခြင်းကို အာရုဏ်ဖြောင်းပေးပါသည်။ ထို့အပေါ်အခြေခံသော အထုံးစံဆေးထိုးခြင်းကို လျှော့ချရန်အတွက် အသုံးပြုသော အထုံးစံဆေးများ (ဥပမါ- EMLA cream သို့မဟုတ် buffered lidocaine) သည် ခန္တာကိုယ်ပိုင် နှစ်သက်မှုကို လျှော့ချပေးပါသည်။ ထိုသို့သော နည်းလမ်းများကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုခြင်းဖြင့် စိတ်ဖိစီးမှုကို လျှော့ချပေးပါသည်။ ထို့အပေါ်အခြေခံသော ဆေးရုံအခြေအနေများကို အလင်းအေးများ၊ အသံအေးများနှင့် စိတ်ချမ်းသာစေသော အလှဆင်များဖြင့် ပြောင်းလဲခြင်းဖြင့် စိတ်ချမ်းသာစေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးပေးပါသည်။ ထိုသို့သော နည်းလမ်းများကို အမျှတွေ့နေစေပါက ကလေးသူငယ်များအတွက် အထုံးစံဆေးထိုးခြင်းသည် စိတ်ဖိစီးမှုနည်းသော အဖြစ်ဖြစ်လာပါသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းဖြင့် ကလေးများ၏ ယုံကြည်မှုကို ထိန်းသိမ်းပေးပါသည်။ ထို့အပေါ်အခြေခံသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို အလွန်အမင်း မြှင်တင်ပေးပါသည်။

မကြာခဏမေးသောမေးခွန်းများ (FAQ)

ကလေးငယ်များတွင် ကွန်နပ်စ် မက်ဒူလာရစ်နှင့် ဒူရယ် စက်က် အနေအထားသည် လူကြီးများနှင့် ကွဲပါသည်။ အဘယ့်ကြောင့်နည်း။

ကွန်နပ်စ် မက်ဒူလာရစ်နှင့် ဒူရယ် စက်က် အနေအထားများသည် ကွဲပါသော ဖွံ့ဖေါ်ရေးမှုများကြောင့် အသက်ငယ်စဉ် ခေါင်းသို့ ရွှေ့သွားပါသည်။ အသက် ၅ နှစ်ခန့်တွင် လူကြီးများနှင့် အတူ အချိုးအစားများ တည်ငြိမ်လာပါသည်။

ကလေးများတွင် အသက်အလိုက် အသုံးပြုရန် ပိုမိုတိုသော အနက်စီဆာ မှုတ်ခေါင်းများကို အဘယ့်ကြောင့် အသုံးပြုရန် လိုအပ်သနည်း။

အသက်အလိုက် အသုံးပြုရန် ပိုမိုတိုသော မှုတ်ခေါင်းများသည် အသားအထုတ်မှ ဒူရယ်အထိ အကွာအဝေးကို အတိအကျ ကိုက်ညီစေပါသည်။ ထို့ကြောင့် မှုတ်ခေါင်းကို အလွန်အမင်း မှုတ်သွင်းခြင်း၊ အသားအထုတ်များ ပျက်စီးခြင်းနှင့် ဗင်ထရယ် အပ်ပ်ပ် အီပီဒူရယ် ဟီမောတိုမာ ကဲ့သို့သော ပြဿနာများ ဖြစ်ပွားနိုင်ခြင်းကို လျော့နည်းစေပါသည်။

ပင်စဴလ်-ပွန့် မှုတ်ခေါင်းများသည် ကတ်တင် မှုတ်ခေါင်းများထက် အဘယ့်ကြောင့် ပိုမိုကောင်းမွန်သနည်း။

ပင်စဴလ်-ပွန့် မှုတ်ခေါင်းများသည် ဒူရယ်ကို ပိုမိုသေးငယ်သော အပေါက်များဖွင့်ပေးပါသည်။ ထိုအပေါက်များသည် အလွန်မြန်မြန် ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပွားနိုင်ခြင်းကို သိသိသာသာ လျော့နည်းစေပါသည်။

လုပ်ဆောင်မှုမှီတွင် အယ်လ်ထရာဆောင်းကို အဘယ့်ကြောင့် အသုံးပြုရန် လိုအပ်သနည်း။

အယ်လ်ထရာဆောင်းကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် ကွန်နပ်စ် မက်ဒူလာရစ်၏ အနေအထားနှင့် အသားအထုတ်မှ ဒူရယ်အထိ အကွာအဝေးကို အတိအကျ အတည်ပြုနိုင်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မှုတ်ခေါင်း မှုန်းခေါင်းမှုနှင့် လုပ်ဆောင်မှုဆိုင်ရာ ပြဿနာများ ဖြစ်ပွားနိုင်ခြင်းကို လျော့နည်းစေပါသည်။

ကလေးများတွင် အထုံးသော လောင်းဘာ ပန်ခ်ရှား (lumbar puncture) ပြုလုပ်စဉ် စိုးရိမ်မှုကို လျော့နည်းစေရန် အသုံးပြုနိုင်သည့် နည်းလမ်းများမှာ အဘယ်နည်း။

မိဘများ သို့မဟုတ် စောင့်ရှောက်သူများ အနီးတွင် ရှိခွင့်ပေးခြင်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပေါ်တွင် အာရုံစိုက်မှု ဖျောက်ဖြေခြင်းများ၊ အသားပေါ်တွင် အသုံးပြုသည့် အောက်ဆေးများနှင့် စိတ်ချမ်းသာစေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်များ စသည်တို့သည် ကြောက်ရွံ့မှုကို လျော့နည်းစေရန်နှင့် ပူးပေါင်းမှုကို မြှင့်တင်ရန် ထိရောက်သည့် နည်းလမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။